Wydaje mi się, że ludzie nie chcą mediów obiektywnych, ale takich, które potwierdzą ich wizję rzeczywistości.
skomentuj (0)
Geranium
Kiedy raz ją wystawiłem, na zewnątrz, obok śmietnika
Wyglądała tak słabo, w opłakanym stanie,
Tak naiwnie i ufnie, jak chory pudel,
Albo zasuszony późnym wrześniem aster,
Przyniosłem ją z powrotem
Na nowy porządek –
Witaminy, woda, wszystko jedno
Wyżywienie wydawało się wystarczające
Wtedy: żyła
Bez przerwy na ginie, spinkach, niedopalonych cygarach, nieświeżym piwie
Jej więdnące płatki spadały
Na spłowiały dywan, stęchły
Tłuszcz ze steku przyklejony do jej włochatych liści.
(Spragniona, trzeszczała jak tulipan)
Rzeczy, które znosiła! –
Durne damy wrzeszczące przez pół nocy
Albo my dwoje, sami, zapuszczeni
Ja, oddychający na nią gorzałą,
Ona, wychylająca się z doniczki w stronę okna.
Pod koniec, wydawało się, że mnie słyszy –
I to było straszne –
Więc kiedy ta pożal się sprzątaczka
Wywaliła ją, razem z doniczką, do kosza
Nic nie powiedziałem.
Tylko zwolniłem bezczelną wiedźmę w nastepnym tygodniu,
Taki byłem samotny.
tłumaczenie z angielskiego moje.
Tagi: wiersz, szary, tłumaczenie, theodore roethke
skomentuj (0)Studenci zarządzania i marketingu robiący notatki na papierze zamiast na laptopach są przez swoich kolegów i kolezanki wyśmiewani i obrzucani starymi wersjami ipodów.
Dziadziuś dzidziusia Lucjana
Wszelkie podobieństwo dziadziusia do dzidziusia powinno byćpotraktowane z należytym szacunkiem i skinieniem głowy.
Chór Antyczny
(siedzi na moście)
Oto most jakich wiele
Nad rzeką rozpięty
Niczym wielki spinacz
Trzyma miasta pięty
Scena I
Pani Siudymowa: Czy to ty dzidziusiu Lucjanie, bez czapki nadworze, oj nieładnie!
Dzidziuś Lucjan: Oddałem dziadziusiowi, żeby nie marzł nawietrze
Pani Siudymowa: Dobry chłopiec, dba o starszych, jakaż topociecha kiedy lata lecą.
Chór antyczny
Drży przęsło mostu
Od uderzeń głośnych
To dziecina dziadziusia
Przybija ukośnie
Scena II
Pan Kwiatostan: Patrz Sikoreczko, to nie chmury, to dzidziuśrozwiesza swojego dziadziusia na moście, czyż to nie cudowna turystycznaaktrakcja?
Pani Kwiatostanowa: Ależ tak mój Sokole, o piszą nawet o tym w przewodniku w rozdziale„architektura”. O, tu pod mostem można usłyszeć najlepsze echo,chodź dzióbku, szybko!
Pan Kwiatostan: Wspaniale, po prostu wspaniale (rozgląda siępo okolicy, po czym podąża za żoną)
Chór antyczny
Rzecz to niesłychana
W naszym pięknym kraju
Młodociany młotkowy
Dziadziusia wyprawia do raju
Scena III
Dziennikarz śledczy do kamery: Stoję tutaj pod mostem, abyzrelacjonować państwu każdą sekundę tego doniosłego wydarzenia. Oto za moimiplecami Dzidziuś L. przybija swojego dziadziusia do mostu. Kto za tym stoi? Kimjest tajemniczy Rychu, którego imie wypisano białą farbą na moście? Wygląda nato, że dziadziuś ma mocne plecy. Możemy,proszę państwa, śmiało mówić o Aferze Mostowej.
Chór antyczny
Rozwieszony dziadziuś
Chrypi nocami
W czynie społecznym
Okryjemy go kocami
Scena IV
Rzecznik praw obywatelskich: Tego dziadziusia trzebazaszczepić.
Poseł opozycji: Ja się pytam, na co idą pieniądzepodatników.
Rzecznik Prawo Obywatelskich: Strzykawkę, mój fotel zastrzykawkę!
Chór antyczny
Statki parowe
Dziadziusia szturchają kominami
Spadły mu buty
Do rzecznej otchłani
Scena V
Panna Alicja: Zastanawiam się czy dziadziusiowiprzeszkadzają nocne autobusy. Jechałam kiedyś jednym i kierowca strasznie głośnotrąbił.
Pani Anna: Powinien się cieszyć, że to nie jest mostzwodzony, przynajmniej może wisieć w jednej pozycji.
Chór antyczny
Pierwszy śnieg pokrywa
Miasto kultowe
A dzidziuś wodę leje
Na dziadziusia głowę
Scena VI
Starszy Pan: Dzidziusiu Lucjanie, czemu polewasz dziadziusiawodą? Przecież zamarznie.
Dzidziuś Lucjan: On zawsze tak ciepło wypowiadał się oodwilży.
Chór antyczny
Nie wejdziesz dziadziusiu
Do tej samej rzeki
Mocno cię trzymają
Wbite w ręce ćwieki
Scena VII
Agent Ubezpieczeniowy: Niedługo przyjdą roztopy, czydziadziuś jest ubezpieczony?
Dzidziuś Lucjan: Pozakupie ipoda niestety nie zostało nic z emerytury, poza tym kryzys nastał.
Agent ubezpieczeniowy: Proszę przynajmniej przejrzećbroszury.
Dzidziuś: Dziękuję, niech pan je wrzuci dziadziusiowi zakołnierz.
Chór antyczny
Wiatr przemian przewiewa
Dziurawe kalesony
Patrzy dziadziuś na zachód
Na lecące wrony
Scena VIII
Profesor: Szanowni państwo, nasz naród wycierpiał wiele,przelewaliśmy krew na wszystkich frontach, takie zachowanie nie może pozostaćbez komentarza. Dziadziuś znalazł się w kręgu podejrzeń, kiedy wypowiadam tesłowa, jego teczka jest badana przez naszych najlojalniejszychspecjalistów.
Kurtyna
Tagi: dramat, groteska, parodia, topor, pastisz
skomentuj (0)Bezsenność bywa fajna jako uzupełnienie kolejnego profilu na kolejnym portalu społecznościowym, dodaje głębi osobowości, dorysowuje do portretu skomplikowane rysy problemów egzystencjalnych. Na żywo to co innego. Nie miałem pod ręka patelni, żeby ją łupnąć, więc wkradła się nocą czarna siostra ciszy nocnej, panika.
skomentuj (1)
Czytając opinie o filmach na IMDB natknąłem się na takie zdanie: ciekawe, że Transformers 2 obejrzało więcej ludzi niż Moon, to chyba znak naszych czasów. Człowiek ów, najwyraźniej wkurzony tym, iż tak dobry film jak Moon został niezauważony, podczas gdy mega produkcja TF2 zarabia miliony każdego nowego dnia, postanowił odwołać się do argumentu o znaku naszych czasów, czyli dołączył do szerokiego grona marud od wielu wieków utyskujących na teraźniejszość i głoszących odwieczną prawdę: kiedyś, to były czasy. Na pewno były, w niektórych językach nawet kilka.Oczywiście wkurzenie tego człowieka nie jest niczym dziwnym, ale i nie jest niczym dziwnym fakt, że produkcja komercyjna zarabia więcej niż skromny, niezależny film z udziałem dwóch aktorów, z czego jeden został zredukowany do głosu. Postanowiłem obejrzeć oba twory i przekonać się czy rzeczywiście ludzkość upadła tak nisko. Michaela Bay’a znam i lubię, nigdy nie kwestionowałem uroku obecnego w filmach, które produkował bądź reżyserował. Jeżeli ktoś nie widzi różnicy pomiędzy muzyką pop wysokiej jakości a jarmarkowym kiczem, to może oznaczać, że kubki smakowe jego gustu szlag trafił. Dobre kino komercyjne to skarb - takie filmy jak Szklana pułapka mają wsobie więcej pasji niż artystyczne kino alternatywne pławiące się we własnym snobizmie. Tego samego oczekiwałem po Transformerach części drugiej. Po Moonie nie oczekiwałem niczego poza tym, że mnie zachwyci i nie zawiodłem się. Skromne, oszczędne w dekoracjach i obsadzie dziełko dorównuje bezproblemowo Odysei Kosmicznej. Garściami czerpiący z Philipa K. Dicka scenariusz wymyka się tandetnemu naśladownictwu, pozostając szlachetnym tworem inspiracji jednym zbardziej kreatywnych autorów sci-fi. Ballada o księżycu przy muzyce Clinta Mansella jest wzruszającym przeżyciem nie z tej ziemi, jednakże nie o tym zjawisku chciałem tutaj napisać.
Mojemu rozczarowaniu Transformerami częścią drugą nie ma końca, a jeśli osiągnę dno w oceanie utyskiwań, to zamierzam, radośnie stepując po spróchniałej podłodze, spaść jeszcze niżej. Filmy Michaela Bay’a zawsze miały w sobie coś z hollywoodzkiej sztuczności, ale były zabawne, wciągające. Pomimo naciąganych scenariuszy, dość stereotypowych bohaterów zawsze umilały weekendowe wieczory. Zapraszały do udziału w konsekwentnie wyprodukowanej przygodzie, przygotowanej dla widza przez zręcznego magika czerpiącego radość z nabierania nas na swoje sztuczki. Transformersi są chyba pierwszym filmem Bay’a, w którym główną rolę grają efekty specjalne zmiatając całą resztę biegających i krzyczących aktorów do zakurzonego kąta przeszłości. Tempo akcji przyprawi niejeden teledysk z MTV o palpitacje zazdrości, a dialogi, wypowiadane z szybkością światła zostawią daleko w tyle samego Usaina Bolta. W Twierdzy, w Bad Boys, mieliśmy jeszcze całkiem dobrze narysowane postacie: zwariowanego chemika towarzyszącego podstarzałemu agentowi w typie Jamesa Bonda ganiających się z bandytami po opuszczonym Alcatraz, czy parę czarnych policjantów z komediowym zacięciem. TF2 prezentuje chłopaka nie będącego ani typowym nastolatkiem, ani informatykiem kujonkiem z koszulą wpuszczoną w spodnie, za to osiągającego dobre wyniki w byciu zupełnie przeciętnym. Zabawne dialogi wypadają mu z ust wypychane na siłę przez scenarzystów liczących już odsetki od zysków za film. Wiadomym jest, że w świecie akcji, brudu i kurzu kobiety, grające role bardzo wdzięcznych, ale jednak dodatków do silnych i sprytnych mężczyzn tłukących się nawzajem po rozmaitych częściach ciała od pierwszej do ostatniej minuty filmu, dostają przeważnie w prezencie chociażby jedną godną zapamiętania cechę. Niestety nie tutaj. Dziewczyna głównego bohatera, chociaż to mało prawdopodobne, jest jeszcze mniej wyrazista niż on sam, a jej jedynym atutem jest nieustannie rozchylona szczęka ukazująca nieskazitelnie białe uzębienie. Absolutnie plastikowa, przez cały film nosi silny makijaż marnie dopasowany do delikatnej sylwetki i kuszących zdań, godnych niezłego filmu porno made in NRD. Dyszenie męskiej części widowni zapewnione. Wystarczy się zresztą przyjrzeć zbieraninie młodzieży, kiedy bohater zjawia się w campusie uniwersyteckim,takiego nawarstwienia plastiku dawno nie widziałem. Ale co tam ludzie, nie oni są tutaj ważni, gubią się pomiędzy gwiżdżącymi i zgrzytającymi zwałami metalu przewalającego się przez ekran w tę i we w tę. Jako, że podobny film może dostac oskara tylko za efekty specjalnie, niewątpliwym "sukcesem" autorów jest dźwięk, a konkretniej odgłosy wydawane przez autoboty po obu stronach konfliktu. Ich chrobotanie wyskakuje na pierwszy plan, uderzając widza nachalną kakofonią, aż po chwili nie wiadomo kto się z kim bije, kiedy miejsce akcji zamienia się w wielkie, głośne wysypisko. Nie brakuje też obowiązkowej Amerykańskiej ignorancji wobec reszty świata, która przeważnie była spychana na dalszy plan w poprzednich filmach Bay’a (w Twierdzy dane nam były moralne dylematy zdradzonych przez rząd żołnierzy). Kiedy tajna jednostka, specjalnych żołnierzy w bardzo patriotycznych nastrojach desantuje się na tereny Jordanii i Egiptu, nikt nie ma im tego za złe. Co więcej, posłuszni, zaturbanieni, ciemnoskórzy żołnierze z owych krajów spieszą z pomocą Amerykanom demolującym pustynię i piramidy. Nie brakuje tez zdroworozsądkowych komentarzy sugerujących, że świat poza Ameryką jest dziwny i najlepiej nie ruszać się z domu.
To co przyciągało w filmach Baya, czyli dobry, rzemieślniczo dopracowany scenariusz, tutaj rozpada się na więcej kawałków niż pokonane roboty. Nie czekałem z niecierpliwością na zakończenie(raczej czekałem na koniec), nie interesowały mnie losy żadnego z bohaterów. Nawet Turturro, który najwyraźniej miał wnieść do filmu ten sam akcent, co Steve Buscemi w Con Air, po paru minutach staje się przewidywalny i nudny. Nie chciałbym być zbyt surowy, musze przyznać, że największe wrażenie wywołał na mnie brak rozwalenia po raz kolejny wieży Eiffla. Nawet dziecko wie, że wieża musi upaść, kiedy kosmici atakują te znane amerykanom światowe stolice.
Tagi: film, recenzja, transformers
skomentuj (0)